|
Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, η ιστορική ύπαρξη του οποίου είχε αμφισβητηθεί ήδη από την αρχαιότητα. Αναφέρεται ότι γεννήθηκε στη Μίλητο και μετά την καταστροφή της πόλης από τους Πέρσες, το 494 π.Χ., πήγε στην Ελέα της Κάτω Ιταλίας και από εκεί στα Άβδηρα, όπου εγκαταστάθηκε και ανέπτυξε τη φιλοσοφική θεωρία του. Δάσκαλοί του ήταν οι φιλόσοφοι Παρμενίδης και Ζήνων και μαθητής του ο Δημόκριτος. Θεμελίωσε την ατομική θεωρία και πρώτος έδωσε επιστημονική διάσταση στο φιλοσοφικό στοχασμό. Ασχολήθηκε, επίσης, με την αστρονομία και την κοσμολογία. Αναφέρθηκε στις τροχιές του ήλιου και της σελήνης, στην κλίση του άξονα της γης, στη γένεση, εξέλιξη και φθορά του σύμπαντος. Είναι γνωστό ότι είχε καταγράψει τις θεωρίες του σε συγγράμματα, από τα οποία αναφέρονται ο «Mέγας διάκοσμος», όπου εξέθετε την φυσική του θεωρία, και το «Περί νου», γνωσιολογική πραγματεία. Τις ιδέες του επεξεργάσθηκε, ανέπτυξε και έκανε ευρύτερα γνωστές ο μαθητής του, Δημόκριτος.
|
 |
|
